Verkleden

Ik kan er moeilijk omheen. Vroeger passeerde het al eens zonder dat ik het merkte, maar ik werk nu in Aalst. 

CARNAVAL inderdaad. De voorbije weken ging naar het werk fietsen, gepaard met het bekijken van kleurrijk beschilderde caféramen en verklede zotjes zoals mijn moeder zou gezegd hebben. Er kwam een oude herinnering naar boven.

Er was in de jaren zeventig een carnavalfeestje op school. Ik zat nog in de kleuterschool. We moesten verkleed naar school komen.

Mama vroeg: “Als wat wil je gaan?” Ik zei: – want ik zag het al helemaal voor me – “Een erwt verkleed in een tomaat”. Mijn moeder zei: “Een prinses?” Ik begreep het niet. “Nee, een erwt verkleed in een tomaat!” Ik moest diezelfde dag nog VIER keer antwoorden op die vraag, maar telkens met een nieuwe toehoorder. “Ventje, luistert een keer.” “Jennifertje, zeg nog eens als wat je wil gaan naar het feestje?” Ook voor de buurman, voor Noëlla van de crèmekar en voor Richard, de boer moest ik het zeggen. LACHEN, lachen, lachen.

Lang verhaal kort: ik kreeg een ROZE TULE JURK en een KROONTJE van goudkleurig karton.  Ik ben het blijven vragen, elk jaar van de kleuterklas en heel het lager door. Uiteindelijk was ik ook nog eens een konijn, een zeemeermin, en vele malen een prinses. Allemaal kostuums die mijn moeder maakte maar van mijn lievelingskostuum is het nooit gekomen… en ik zag het nochtans zo voor me. EN TEKENDE VELE MALEN EEN ONTWERP. Zie tekening.

Van een van de kostuums heb ik nog een foto: alhoewel carnaval toen nog in de zomer viel ofzo als ik die foto eens goed bekijk. Naast me Isabelle en buurjongetje Alex die ALTIJD clown wou zijn EN DAT OOK MOCHT!

Ontvang meldingen omtrent reacties via mail
Ontvang een mail bij
0 Reacties
Inline Feedbacks
View all comments
© 2024 Jennifer Vrielinck | Alle rechten voorbehouden