’t Is allemaal mijn schuld

Vrij naar Annie M.G. Schmidt

“Weet je waar ik zo moe van word?” vroeg een vrouw op de trein hardop. Ze was net opgestapt in het stationnetje van Burst.

“Dat ik nog maar mijn smartphone moet openen en ik word aangesproken mét een beschuldigend vingertje: alles is mijn schuld!” 

Ik keek haar aan omdat ik de enige was die er zat en ervan uitging dat ze het dus tegen mij had. Ze ging verder: “Elk artikel dat ik lees en elke advertentie zegt me dat ik iets verkeerd doe. We hebben de verkeerde politiekers gekozen, dat is mijn schuld, we hebben een gat in de staatskas, mijn schuld. Kinderen van tegenwoordig hebben geen opvoeding, mijn schuld. Ik lees te weinig, ik eet te veel, ik heb te veel kinderen, ik neem te weinig de fiets, ik eet niet gezond genoeg, ik gebruik te veel producten die ongelijkheid, vervuiling of transport voortbrengen. Op televisie en op mijn Facebook roepen tieners dat het door mij is dat de planeet eraan gaat… Die blik van Greta Thunberg achtervolgt me. Ze is maar anderhalve meter hoog, nog niet en ik heb nachtmerries van haar. En zelfs de advertenties beginnen allemaal met: “Wist je dat jij ervoor zorgt dat de afvalberg groeit, de wereld vergaat, de kinderen in derde wereldlanden geen eten hebben? Maar ik vraag je, is het dan echt allemaal mijn schuld? Was de aarde voor ik geboren was, een betere planeet? Denken andere mensen ook zo maar dan over zichzelf, of denken die dat ook over mij?”

Ze wachtte. Ik vroeg me af op wat? Moest ik ontkrachten of bevestigen? Negeren of meeleven?
Ik deed het laatste: “Wel mevrouw, het is niet jouw schuld. Zo gemakkelijk is het niet, anders zou het snel opgelost zijn, niet?”
Ik weet niet of het dat is wat ze wou horen, maar toen ze net als ik van de trein stapte in Herzele zag ik haar schichtig om zich heen kijken, paraplu in de aanslag.

Ontvang meldingen omtrent reacties via mail
Ontvang een mail bij
3 Reacties
Oudste
Nieuwste
Inline Feedbacks
View all comments
Hilde
19 november 2023 00:06

Klimaat, milieu, politiek…
De media die het verkondigt, is het nieuwe Katholicisme geworden. “Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote schuld…”
Vroeger was dat 3 weesgegroetjes en nen onzevader en ’t was allemaal vergeven. 😀

Fijn geschreven en goede repliek aan het treinmevrouwtje!

Admin
19 november 2023 11:26

Tja, waar ik moe van word – of eerder moedeloos – is dat mensen zo klakkeloos het collectief systeemfalen in onze samenleving aanvaarden.

Neem als voorbeeld het feit dat de dame op de trein te weinig zou fietsen. Ik rij bewust nooit met een fiets. Ik heb er zelfs geen. De reden daarvoor is heel simpel. We zien de afgelopen twintig jaar dat het aantal verkeersdoden drastisch gedaald is, maar het aandeel van de fietsers in die statistieken is met dertig procent toegenomen. En meer nog: sinds de komst van de elektrische fiets pieken die cijfers nog meer. Er duiken nu zelfs cijfers op die aantonen dat het aantal fietsongevallen nog verder aan het stijgen is sinds men overal de openbare verlichting afgeschakeld heeft. Ik rij dus niet met de fiets omdat cijfers bewijzen dat die tweewieler gewoon levensgevaarlijk is. Moet ik mij hier schuldig voor voelen? Neen. Het is niet mijn schuld dat iemand die om vijf uur ’s morgens met een fiets naar zijn werk wil rijden de ontelbare putten in de Vlaamse fietspaden niet kan zien omdat de straatverlichting afgezet werd.

Een ander voorbeeld: we moeten nu allemaal met elektrische auto’s rijden. En als je dat niet doet ben je mee verantwoordelijk voor de opwarming van onze planeet. Ik niet. Ik vertik het gewoon. In ons land met een elektrische auto rijden, terwijl men de capaciteit van kernenergie aan het afbouwen is, goed wetende dat het enige alternatief erin bestaat nieuwe gascentrales te bouwen die op hun beurt dan toch weer broeikasgassen uitstoten? Ik dacht het niet. En al zeker niet als landen als Polen of China nog steeds aan het investeren zijn in nieuwe elektriciteitscentrales op steenkool. Groot-Brittannië en Ierland zijn eilanden. Stel dat ze plots om een of andere apocalyptische reden gewoon in zee zouden zakken. Dat is dus puur hypothetisch, maar in dat geval zou de impact op de uitstoot van broeikasgassen minder dan één procent zijn, terwijl China – dat land waar we zowat alles bestellen wat we kunnen vinden op het internet – op zich al goed is voor dertig procent. Wil ik maar zeggen dat mijn auto met benzinemotor weinig ter zake doet.

De Zweedse regering heeft vorige week een nieuw energiebeleid voorgesteld met het oog op de voorspelde vraag naar energie tegen 2045. Jawel, die Zweden denken nu dus meer dan twintig jaar verder. En wij hebben van onze regering voor de komende drie jaar een afschakelplan dat bepaalt waar tijdens koude winterdagen de stroom wordt afgesloten.

En dat brengt mij tot slot terug naar de dame op de trein, die zich schuldig zou moeten voelen omdat ze de verkeerde politici gekozen heeft. Mochten er vandaag verkiezingen zijn, zou ik zelf in de verste verte niet weten op wie ik zou stemmen. Ik vind ze allemaal even incompetent. Dus neen, dat gat in de staatskas is ook niet mijn schuld of die van de dame op de trein.

© 2024 Jennifer Vrielinck | Alle rechten voorbehouden