Niet onprettig

Niet onprettig
Een hele tijd geleden lag ik voor een nogal ernstig geval van pech in het ziekenhuis. Ik was toen ook nog eens in een soort quarantaine én immobiel voor een week of drie.
Mijn kamergenoot en enige aanspraak stierf de derde dag al.
Wat er dan allemaal door een mens zijn hoofd gaat.
In die eenzaamheid die eeuwen duurt tussen het komen checken door overbezette gezondheidswerkers of jij nog leeft.
Ik had één boek mee, een tweedehands ‘afgevoerd’ bibliotheekboek. Het was snel duidelijk waarom het ‘afgevoerd’ was geweest. Het was zo deprimerend slecht geschreven, los van de drukfouten. Zeer macho en vrouwonvriendelijk. Jaren-’70-stijl, door een misantrope – zichzelf verklaard – miskend genie.
Pagina’s vol schreef hij over wansmakelijke taferelen met veel stoelgang, penetrerende wandelstokken tussen dikke dijen, kinderen – pedofilie was toen nog niet strafbaar en indien het wel zo was, was de auteur daar niet van op hoogte. Veel hoogdravende filosofische bedenkingen of de vrouw niet beter ongeletterd had kunnen blijven en onwetend om productiever te zijn in plaats van ‘mee te mogen spelen’ met de grote jongens.
Let wel dit was een ‘literair zelfportret’, geen horror of thriller. Ik las tot het einde vanwege dat ik niet kon geloven dat er geen doel was van al zijn gespui, al was het maar een humoristische. Maar het bleek bittere ernst en dat bitter werd niet milder, wel integendeel. De volgende lege dagen gebruikte ik om met een stompje potlood op elke pagina van dat boek de zeer spaarzame mooie woorden te omcirkelen.
Na me daar een tijdje mee te hebben zoet gehouden, besloot ik per pagina met behulp van neutrale woorden en de mooie woorden gedichten te filteren uit de pagina’s. De uitdaging: de woordvolgorde niet veranderen. De ene lukte al beter dan de andere. Het werden nooit echte gedichten maar het waren poëtische gedachten. De voldoening kreeg ik door van iets lelijks, iets moois te maken.
Daarna maakte ik voor elke pagina een ontwerp in potlood om de stroom van misogyne en misantropische troep, beschreven sadisme en zelfverheerlijking te verdoezelen met vrolijke kleuren. Tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis vulden mijn hersenen de kleuren in, ik had enkel het potloodstompje. Ondertussen, een hele poos later, zijn alle ontwerpen uitgewerkt en bijna af. Het boek is in mijn ogen onherkenbaar maar ten goede getransformeerd.
Ik weet dat het wat controversieel lijkt in tijden van Woke-waanzin en Cancel-culture waar ik me heel graag ver van distantieer wegens geschiedenisvervalsing maar dat is een andere kwestie. Maar dit ‘afgevoerde’ boek bracht in tegenstelling van de schrijvers’ bedoeling deze vrouw uiteindelijk toch heel veel plezier.
Voor een keertje was censuur – voor mij althans -: niet onprettig. 
Ontvang meldingen omtrent reacties via mail
Ontvang een mail bij
4 Reacties
Oudste
Nieuwste
Inline Feedbacks
View all comments
25 februari 2024 23:52
Antwoord aan  Paul

Bedankt Paul, Bedankt voor je enthousiasme ook en al het werk dat je hierin steekt. Tijd voor een nieuwe rubriek? ‘Gevonden gedichten’

Loes Vork
24 februari 2024 17:00

En inderdaad, er bestaan boeken (gelukkig niet veel) die beter ‘verboekseld’ dan gelezen kunnen worden. Wat mooi dat het je gezelschap hield in moeilijke tijden.

25 februari 2024 23:51
Antwoord aan  Loes Vork

Dank je lieve Loes,

En dankzij u ken ik nu ook het werkwoord daarvoor. Toen ik eraan begon, wist ik niet eens dat nog mensen daarmee bezig waren. Wat een boel inspiratie en creativiteit kreeg ik ondertussen te zien.

x

© 2024 Jennifer Vrielinck | Alle rechten voorbehouden