Ik was een kind

Ik was een kind, hoe kon ik weten dat zoiets ooit voorbij zou gaan?

Over de Smallestraat schreef ik de vorige keer al. Naast een kerk, mijn schooltje en de boerderij van een vriendinnetje was er in dat smalle straatje ook een snoepwinkeltje. Eigenlijk was het een buurtwinkeltje. Groenten en fruit, een toonbank met toespijs, conserven, poetsgerief en een middenrayon met snoep. 

 

Ik heb daar één keer een snoep mogen kiezen, als ik me goed herinner. Op mijn zevende verjaardag. De eerste zaterdag van september. Te voet van Kruisabele naar Koolkerke, 3.7 kilometer enkel. Het was een zeer moeilijke en zware beslissing. Beeld je in, de hele rayon met de wonderbaarlijkste bokalen vol kleurrijk en smakelijk snoepgoed in diverse variaties van lekker. Over keuzestress gesproken. Het werd na zeer lang wikken en wegen – vragen of ik meer dan één mocht was in die tijd nog geen mode – toch een fluitje van een cent. Niet de keuze, die bleef moeilijk, maar het werd een plastic fluitje dat echt kon fluiten met een roze dextrose staafje in. Ik vermoed ook nog eens tenenkrullend lang overwegen welk kleur maar uiteindelijk werd het een vrolijk geel fluitje. Zo blij, dit was snoep én speelgoed!  Mijn ouders kochten nog kaas (de beste van de hele omgeving!). Uitgehongerd op de terugweg durfde ik niet meer dan een paar likken ervan nemen want in die tijd hadden we onder onze bedden nog iets zoals een snoepdoos waar we alles zo lang mogelijk in bewaarden. 

Vanaf het eerste leerjaar tot mijn allerlaatste in dat schooltje, zes jaar later, was ik het keppekindje van de juf van het derde kleutertje. Favoritisme was niet verboden en er werd ook niet gevoelig over gedaan. Het was ook niet onverdeeld positief. De andere kinderen pestten je ermee en in mijn geval moest ik altijd in de ochtendspeeltijd bij haar komen: “Wuvetje, loopt e keer nor Arjetje achter e bitje koas.” Ze gaf me toen wat geld mee en zo ben ik denk ik elke schooldag van mijn zes jaren daar het winkeltje van ‘Arjetje’ binnengelopen. Arjetje elk van die dagen vrolijk en enthousiast over van alles en nog wat. Toen ik terugkwam mocht ik de bordenwissers uitkloppen – niet tegen de muur maar tegen elkaar! -, en klusjes zoals de klas uitvegen, planten water geven, de vensterbanken afwassen… Ik kreeg dan 50 centiemen omdat ik mijn speeltijd had opgeofferd.

In een week verdiende ik dus al snel 2,5 frank, in een maand was dat 10 frank!
Dat is 0.23 eurocent. Alles dient gerelativeerd want met 40 frank (een beetje minder dan een euro) kon ik al een strip kopen en dat bedrag had ik na vier maanden alle dagen boodschappen doen, kleine klusjes en bordenwissers uitkloppen al bijeengespaard mits er geen vakanties waren. Dat waren dus twee strips per schooljaar. Zelf verdiend!

‘Arjetje’ was eigenlijk Henriette, Henriette  Ameloot. Ze begon het winkeltje op 14 juni 1969. De Smallestraat heette toen nog de Hoogstraat. Het was in die jaren nog heel nieuw eigenlijk. Na al die jaren (bijna veertig jaar later) ben ik er nog eens geweest in dat winkeltje van weleer en hoe de tijd daar is blijven stilstaan… alles is nog precies hetzelfde, zelfs Arjetje. 

Ze is nog steeds heel hartelijk en vrolijk kletsend en zeer enthousiast over alles en nog wat. Het was een uitstapje naar mijn kindertijd. Heel bijzonder om mee te maken. Ik ging met een vriendin toevallig tijdens een ongeplande wandeling, zij woont in tegenstelling tot mezelf daar heel erg dicht bij. Daarna ben ik nog eens langsgeweest met mijn vader, for old times sake. Mét mattentaarten want toen ze de vorige keer hoorde dat ik dicht bij Geraardsbergen woonde, vertelde ze dat ze daar jaren geleden was geweest en mattentaart had geproefd. Er verschenen hartjes in haar ogen. Ik bracht er acht mee en die hebben de hele visite op het aanrecht gestaan. Ze was hardop heel vrolijk en enthousiast aan het overwegen met wie ze die zou delen. We dronken koffie en ik moest in haar gastenboek schrijven. Ze had die sinds ze een hele week op ‘Iedereen beroemd’ zat en er een film gemaakt is waar haar winkeltje één van de hoofdrolspelers was. Ik kocht bij het naar huis gaan nog een fles Chemico, paassnoep voor mijn kinderen en nog steeds de beste kaas van de wereld! Ze gaf me een knuffel en ze was hartelijk en enthousiast en overlopend van liefde voor alle mensen op de wereld.

Voor de laatste keer nam ik het winkeltje in me op. Echt de allerlaatste keer want 30 maart 2024 gaat het voor altijd dicht.
In dat kleine huisje, het winkeltje met de kleine achterkamer waar heel Arjetje en haar man Raftje hun leven zich afspeelde de laatste 55 jaar, vroeg ik me af wat nu het beste is: Een leven zo gevarieerd dat alles snel verveelt of een leven zo eenvoudig dat alles boeiend is?

Ontvang meldingen omtrent reacties via mail
Ontvang een mail bij
10 Reacties
Oudste
Nieuwste
Inline Feedbacks
View all comments
Tertia
25 maart 2024 10:23

Inderdaad een teletijdmachine naar mijn jeugd maar dan met super lieve mensen Dat bestaat helaas niet meer ❤️

25 maart 2024 11:46
Antwoord aan  Tertia

Daarom dat het zo goed is dat we erover schrijven en vertellen. Dat brengt het weer wat dichter en de mensen bij elkaar. <3

Regine De Brouwer
25 maart 2024 10:26

Toen ik het grafje van mijn papa lowietje De Brouwer ging poetsen .Heb ik zo een dikke knuffel gekregen ..Haar liefde stroomt over voor iedereen .Ze zou moeten een standbeeld krijgen voor al die mensen die zij heeft blij gemaakt .Ik ben veel bij mijn Tante geweest die naast haar woonde .Wat mis ik de tijd van vroeger in deze andere wereld .Maar ja we moeten mee en we kunnen er wel eens over terug dromen maar niet meer terug keren. Lieve groetjes Reginneke .

25 maart 2024 11:49
Antwoord aan  Regine De Brouwer

Dankjewel om deze mooie herinnering hier te delen. Zoals ik tegen Tertia hierboven zei: het is mooi om te blijven vertellen van deze zaken, zo blijven herinneringen levend en zo komen mensen dichter bij elkaar. x

Joeri
25 maart 2024 12:20

Zelfs als je het winkeltje en de mensen niet kent is de tekst een warm deken van nostalgie voor wie klein was in de jaren 60 of 70 omdat heel veel buurten zo een winkeltje hadden. Tot ze in de jaren 80 weggeconcurreerd werden door moderne paleizen waar Unic en ALDI met hun 250.000 goedkope waren gehuisvest bleken.

25 maart 2024 12:26
Antwoord aan  Joeri

Dank je wel. Het is waar, het is misschien goedkoper maar de menselijkheid, de warmte en het buurtgevoel is er niet meer bij. Ik herinner me dat Arjetje vertelde dat ze ook de enige telefoon had in de hele buurt en dat iedereen daar kwam bellen. En als er een belangrijke telefoon moest komen dat dat ook bij haar was en dat de mensen daar dan wachten op nieuws. We kunnen ons de emoties niet voorstellen die daar in dat winkeltje ge- en beleefd zijn…
Alleen daarom en om al die jaren ’70 vast te houden, zou ik het willen bewaren, dat hele winkeltje, net zoals het is.

Joeri
25 maart 2024 12:30
Antwoord aan  Jennifer

PS zoals steeds: prachtige tekst. Nooit stoppen.

Anne-Marie
30 maart 2024 09:54
Antwoord aan  Jennifer

Zo’n mooie tekst. Hij doet me terug catapulteren naar mijn eigen jeugd. En inderdaad, mijn kleinzoon leest nu nog de strips van zijn vader

Els
28 maart 2024 22:59

Een heel mooi verhaal, een ode aan Arjetje en Raf die op Koolkerke zo veel betekend hebben en nog zullen betekenen. Liefde en passie voor hun vak, elke dag mensen gelukkig maken, dat is de boodschap die ze aan iedereen mogen blijven geven. Bedankt, lieve mensen!

Kathy
2 april 2024 10:59

Weer met heel veel plezier gelezen. Al kom ik helemaal niet uit West-Vlaanderen en ken ik het winkeltje van Arjetje totaal niet, toch zo herkenbaar als kind van de jaren zeventig.

© 2024 Jennifer Vrielinck | Alle rechten voorbehouden